گرگ هاری شده ام

                                                 هرزه پوی و دله دو

                            شب در این دشت زمستان زده ی بی همه چیز

                                                                          می دوم ، برده ز هر باد گرو

                                                                          چشم هایم چو دو کانون شرار

                   صف تاریکی شب را شکند

                     همه بی رحمی و فرمان فرار

                                                  گرگ هاری شده ام ، خون مرا ظلمت زهر

                                                            کرده چون شعلهء چشم تو سیاه

                تو چه آسوده و بی باک خرامی به برم

                           آه ، می ترسم ، آه

           آه می ترسم از آن لحظه ی پر لذت و شوق

                                                                                       که تو خود را نگری

                                                                                  مانده نومید ز هر گونه دفاع

                                                                        زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی

            پوپکم ! آهوکم

          چه نشستی غافل ؟!

     کز گزندم نرهی گر چه پرستار منی

                                                  پس از این دره ی ژرف

                                        جای خمیازه ی جادو شده ی غار سیاه

                                             پشت آن قله ی پوشیده ز برف

                         نیست چیزی ،خبری

                                                                        ور تورا گفتم چیزه دگری هست ،نبود

                                                                                     جز فریب دگری 

         من از این غفلت معصوم تو ای شعله ی پاک

                            بیشتر سوزم و دندان به جگر می فشرم

                                                                              منشین با من و با من منشین

                تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم ؟

                                                     تو چه دانی که پس هر نگه ساده ی من

          چه جنونی ، چه نیازی چه غمیست

                                                    یا نگاه تو ،که پر عصمت و ناز ،

                                                                 بر من افتد ؛ چه عذاب و ستمی است

 دردم این نیست ولی ،

                       دردم این است که من بی تو دگر

                                            از جهان دورم و بی خویشتنم

                                                                                   پوپکم ! آهوکم

                                                               تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم

 مگرم سوی تو راهی باشد  

                               چون فروغ نگهت

 ورنه دیگر به چه کار آیم من

                           بی تو چون مرده ی چشم سیهت

                                                              منشین امــــــا با من ، منشین

                                                           تکیه بر من نکن ای پرده ی طناز حریر

                                                                      که شراری شده ام

                    پوپکم ! آهوکم

              گرگ هـــاری شده ام

" اخوان ثالث "